Kopuk Uçurtma

bir çıkmaz veriyorum kendime

öğütülmüş bir duvar oluyor ıssızlık

karnım öyle acıkmış ki koşmaya

ortaya karışık bir dur söylüyorum önce

-bak oğlum unutma

şu gördüğün deniz

gittikçe derinleşir

ama okumam yüzmem yok ki benim

bisiklet desen binerdim

gocunmazdım düşe kalka inerdim

çocukluğun çakmağıdır ne de olsa bilirdim

çık içimde saklandığın gölgeden

elma dersem çık

armut dersem çık

ne zamandır susuyorum

saksıda yağmur pencerede ıslık susuyor

oysa ne çok ne çabuk büyüdüm

alacakaranlıkta bir mum ışığına dayanamayan

gölgemi kaçırdım altıma gördünüz mü

bir dünya şeyin

iyi ki boğdun gününü kutluyorum bugün

- oğlum var ya bu gökyüzü yüzsüzdür

deme boşuna

maviye dadanmazdı yoksa

kopuk uçurtma

sana yeminle söylüyorum

ağzımda bir lokma şiir var

nimettir

yalnızlık menşeli adam

içimde oynadığın barbuttan çık

Umut Kazan