Kör Biçak

Aşkın bıçağı kördür önce

Saplandığı yerde izi kertikli kalır

Ayrılıktan sonra bileylenir

Ucu sivrilir keskinleştikçe

Kendiyle birlikte yürür yarası

Her adımda biraz daha artar acısı

İç çekişleri duyulmaz belki dışarıdan

Sızlar yıllar geçtikçe içerde biriken kan

Birkaç şişe şarap ve gecelerdir uzayan

Yetmese de kapatmaya açılan yaraları

Alkol basarak uyuşturulur geçmeyen sancısı

Varamaz eli ateşin ortasına

Söndüremez sonsuz yanışı

Suskundur yığılır kuytularda

Başı dumanlı, yüreği damgalı

İsyan edemez,

Kör bıçağın sapını tutan kanlı ellere

Ve söküp astada saplandığı yerden

Pas yapmıştır bir kere

Zehir ilerler gitgide derinlere