Kör Dolunay

beni görmeyen bir son vardı

bensizliğimin en zifir yerinde

kör dolunaya nispet seyrettim sonsuzu

kırık sigaramla birlikte üşüyorduk

çakmağımda tekliyordu

yasak aşklara direnmiş kalbim gibi

firarı verilmiş beden taşırım omuzlarımda

artık var olmadığım sabahı beklerim

kendimi suçlamadan