Kör Gözlerim

Ebedi güneş doğar

Kirpiklerimin arasından

Gözlerim kör

Ama ben bilirim karanlığı

Çünkü tanıdık gelir bana

Hep onunla yaşamak

Hep onu görmek

Bir başkadır benim için

Ne duyan kulaklarım görür

Ne de yaşam kokusu alan burun deliklerim

Ama  kör gözlerim var benim

Hava soğuk mu?

Ama ben yanıyorum

İçten içten

O kadar çok umman gördü

Körgözlerim

Ama böylesini hiç

Bir gönül ummanı ki içine düştüğüm

Öyle derin

Öyle dalgalı

Sanki her bir met-cezir

Kopan küçük bir kıyamet

Yine görürken kör gözlerim

Hayali insanları

Düşünürüm

Hepsi karanlık mı gelir bana

Yoksa hakikatta öyle miydi?

Ama korkarım

Gözlerimi açmaktan

Belki aydınlık o kadar masum değildir

Peki insanlar

Düşündüğüm kadar iyi miydi?

Veya insanalar insan mıydı?

İçimde bir "ben" var ki

Ne benim ne de kör gözler

Öyle bir ben ki

Masum,tıpkı bir çocuk gibi

Kimi zaman akıp gider yanaklarımdan

Islak ıslak

Ama dayanamam

Böyle saflığa

Böyle iyimserliğe

Silerim yanaklarımı durmadan

Ne zaman açılırsa kör gözlerim

Bilirim o gün batacak ebedi güneş

Belki dünya dar gelecek bana

Belki de gereksiz bir genişlik

Ama ne içimdeki "ben" kadar

Masum

Ne de dipsiz umman kadar

Derin

Gelmeyecektir bana

Karanlık çağırır beni dostlar

Gözyaşlarımla sulamaya giderim

Susamış akşamsefasını

Susamamıştır belki

Ama "ben" izin vermez öylece bırakmama

Şimdi iner gibi dağlar

Ebedi güneş

Çığlık çığlığa bağırırken "ben"

Dipsiz ummanda kaybolur giderim

Gözlerim açıldığı zaman