Kördüğüm

gri bir gökyüzünün sahip olduğu bir öğlen vakti

sarısı siyaha dönmüş bir kumsalda

tek başıma

adını haykırdım

tüm istanbul'a...............

ağlamak istedim,

olmadı.......

sana gelmek istedim,

zihnim adresine bir türlü kavuşmadı...

sonra.....

sen kokuyordu su...

suya yürüdüm...

sen bakıyordu şehir.........

bir sağa baktım,bir sana baktım

sonra gözlerimi kapattım..

sana yürüdüm...

duyuyordum....

şehir sendin,şair de sen

ve hayat

senin yazdığın bir şiir

kalemin aşk,kağıdın suydu..

malzemen boldu..

ben sana akan bir nehir.........

zaman...

bilmiyorum???

ben hep sana yürüdüm......

sen yoksun belki ama

ben senin yazdığın

bu şiirde büyüdüm.............

sensizliğe öyle bir bağlandım ki..

kördüğüm........