Korkan Ceylan Gözler'den

çiçek açmaya can atan gönlümün,penceresinin ardındasın şimdi..

cama vuran her damlada,

her yazın ardından gelen sonbaharlarda saklısın

açan güneşte arayamıyorum gözlerini..

Biliyorum çünkü;artık bulutların şimşek çakışındasın..

ceylan gözlerimi korkutur oldu;

perdelerini aralayıp şiddetinle karşılaşmak..

ama rahatlatıyor sonra o şiddetin ardında;

tatlı br güneşle ileri bakmayı ummak..

ama seni bulamamak..

bir kez olsun kovar mısın bulutlarını gönlümün kıyılarından

yağmur değil artık istediğim;

ben ikimiz için gözyaşlarımı biriktirdim..

korkmuyorum;

karanlıklarından,ayazlarından,gürlemelerinden..

korkmuyorum;

seneler gibi gelip gideceğinden,hasretinden,kendini bilmezliğinden..

korkmuyorum diye şaşırıyorsun dimi?

peki söyler misin;

aşkından parçalanmış,

kum tanesi gibi un ufak olmuş kalbimi;

daha da parçalamaya gücün yetebilir mi?

ona da yeter dimi?

peki vicdanın el verir mi?