Korkutmalar

Korkutmalarla büyüdüm ben -

karanlıktan, sessiz hayvanlardan,

tanımadığım insanlardan...

hep korkutuldum büyüdükçe.

Oysa...

gerçekten korkmadım herhalde...

Ey büyükler, korkutmayın çocukları -

gençlik hıç korkmadı ki sözlerinizden!

Hiç durmadı, durmadım...

Tanımadığım insanlardan korksaydım,

gerçek arkadaşlığı tanımamış olurdum.

Nasıl arkadaşlıklarım oldu ama -

oylesıne deli-dolu, duygu dolu,

cesaret ve korkusuzluk dolu...

Hayvanlardan korksaydım eğer,

kuşumu, köpeğimi nasıl severdim?

İnsanların da (kendimin de) sonunda bir

hayvan olduğumu/zu nasıl bilirdım?

Hatta insanı nasıl severdım,

hayvanı, hayvanlığı sevmeden?

Karanlıktan korksaydım eğer,

gecelerin sakinlik dolu havasını

solurmuydum nefes nefes?

Tanırmıydım ayışığının, yıldızların

soluk kesen guzelliğini?

Unutmadan -

hele şu cehennem korkusu var ya,

en mantıksız olan!

Nice ateşlerde yandım ben, ulan!

Cehennem utanır...

Ama hiç pişmanlık duymadım

kor olduğum alevlerde!

Şu hayatta tek pişmanlıklarım -

korkularımdan kaynaklanan

yapmadıklarım...