Köşe Başları Olurdu Senlerim

Akan yaşlarımda boguldu umutlarım

Düşlemeye yetmeyen saatlerde

Uyuya kalırdı hıçkırıklarım..

Bazen sessizce bir kenara büzülüp yas tutar,

Bazense hiç olmamışcasına yaşamaya çalışırdı gülüşlerim.

Köşe başları olurdu sen'lerim

Her döndüğüm sokakta sen çıkacakmışcasına heycanlanır,

Yenik düşerdim sensizliğe..

Yenildiğim her gün daha sıkı sarılırdım yeni umutlara

Umutlar azalır yenilgiler tükenmek bilmezdi...