Köy

Kulağıma çalınan ince bir köy türküsü

Ellerimde asfalt kokan ekmekler

ayaklarım merdivenler ile boğuşurken

beynimde bin asansörün gürültüsü

Gökdelenler arasında bir avuç kırmızı toprak

küçücük dükkanın vitrininde

içinde beyaz taşar olan aptal bir vazo

kafamı kaldırdığımda yüzüme damlayan

önce yağmurmu bu acaba dediğim

köy kokusu ensanslı çamaşır suyu

bazen düşünüyorumda hala bir köyde yaşıyorum

mekan farklı olsada tasvirler hep aynı

kapım,

evim,

bakkalım,

hergün yeni bir sürgün veren beton tarlaları

bu tarlalar arasında gezen hayvanlar

sokak köpekleri,

ev kedileri,

köstebekler,

köyün delileri.

burada herkes muhtar olmuş,

maraba desen herkes.

sabana koşulan öküzler,

biçilen yürekler.

bazen diyorumda bizim köy ne kadarda büyümüş