Koyu Ve Mavi

güneşi vurmuşlar sokak ortasında

ay düşmüş ilkin karanlığa

karanlığa düştükçe şimdi ay sen geliyorsun aklıma

ne vakit gelsen

hep geceyarısı

hep geceyarası

her gece bir katil paranoyası

yazıldıkça çocukluğumun sokaklarında

hep ben tutuklanıyorum ben hep buna bozuluyorum

oysa ki

çocuk

hep sen öldürüyorsun güneşi

ayışığını da

vurmuşlar bir geceyarısı üstüme kalmış mazbatası

mavi bir kefen takmışlar sırtına

öfke ve yağmur yağıyor

çocukluğumun dramasına

sessizce çekip gidiyorum

en önde ben arkada gölgem

polis koşuyor peşimden

artık tutuklanamam ben ölmeden

ölmem ben saçlarının kokusunu öpmeden

diyorum ki çocuk

bir kez olsun gelsen

ve yosun toplasak seninle

o hiç görmediğin kıyı kentinde

ay düşerken yüzümüze

gecenin bir vaktinde

güneş doğursak seninle

ve hiç ölmeyecekmiş gibi

ve ben hiç tutuklanmasam koyu ve mavi

.....