Koza Mental

I.

Buz tutmuş bir monüman gibi kıyamdadır yalnızlık

ruhumun hayretfeşan panteonlarında

Rubicon’u geçerken suskun bir askerin endamında

ve gözlerimde çatlamış bir vitrayın şavkında

Vizajeme monadlardan sualler yağıyor her yandan

ben, Enlil’den kader yapraklarını çalan Anzu

sefaletimi sürüklediğim sokaklarda yığılıp kalan

Çehremde şiiriyet kaybolmasın diye

küçük umutsuzluk balesini oynayan

Rusalkaların ölümcül şarkılarına dilbeste

Şiva’nın alnındaki üçüncü gözü

erdemlerini halkın yüzüne kusan,

“hayatımız neye yarar?” diye soran Leopardi

bir ölümün kasvetli odasında buhurdan.

Ben miyim Sezuan’ın erdemli orospusu ve Tanrıların umudu,

dekadans aynasında fandango yapan,

Abreklerin haşyetli yeminini -

ve Amaterasu’nun şavkını imperuma taşıyan?

bir lahit kadar soğuk yalnızlık,

tenime çakılmış eski bir devrim ,

her gece, omuz başımda uyuyan bir cellattır artık.

Görüşüm bulandı her şey flu

gözlerimde çöktü asude nebulalar

şimdi nazarlarımda muazzeb uzlet yağmurları var

II.

Elokan bir viyolün arşesinde gerildim gecenin medyanında

kaburgama gömülü bir harita çizdim, ulaşılmaz sırgölge kıyılara

hançeremde paslı bir kadans; bitmeyen bir finale asılı

Hendel füglerince içimde yankılanan sermedî boşluklara

Dizlerimde donmuş bir eleji kıvrıldı

meşum ve maktul bir Endülüs gecesinde

Lorca’nın gömüldüğü velûd toprağın hüznünde

sfumato lekesi gibi aheste silindi bedenimden

gölgesine gömülü bir epigram gibi sustu

Metafizik bir boşluğun içbükey yankısında

aksımı ve yansımı kanatları kesik bir ikindide gömdüm

fecrin sadık ziyalarına hançerlenen karanlıkta

ve Fuko sarkacında asılı bedenimin salınışında

yalpaladım senelerce kör ve sağır bir ergastulada

gözyaşı olup süzüldüm Grünewald’in gotik rahibesinden

nağme olup döküldüm Lindberg’in süblim nefesinden

sonunda sır olup kanatlandım Tanrının tuvalinden

kan kusan bir viyolanın sustuğu anda,

yeni doğmuş bir kehanetin ipiyle boynum sıkıldı.

her gece cellatlar başında nöbet,

ve arsız haritalar gibi yırtılmış umutlar:

nerede başlasa, orada kan döker yollar.

III.

Ölüm bu, o harap sonatın partisyonunda paslı bir boşluk;

Karanlık ve çatlamış kadim fresklerde

ve librettosu meçhul operetlerde donmuş bir soluk,

bayraklar perdede solan spektrenin ağıdını fısıldar

yaşam gecesinin şafağında fortissimo gibi çığlıklar

atonal pasajın tritonlarıyla boyanır müphem sabahlar

Ölüm bu,

Kapanmamış bir yaranın geceye fısıldadığı veda,

düşen bir yaprağın titreşen gölgesinde çözülen varlık,

ve içe dönmüş bir ruhun sessiz çığlığına karışan karanlık.

IV.

Yağmur yerine iplerle doğdu bu şehir —

mezar taşları takvim niyetine geçiyor avuçlarımdan;

gökyüzü devrik bir mahkeme kâtibi,

nâkıs kimlik kayıtları sırıtarak geçiyor naaşımdan.

anneler doğurmadı bizi:

duvar sıvalarından dökülen çürük tuğlalar arasında

bir kurban yazısıydı varlığımız —

simülakrumun kurşun askeri, alnımıza mühür vurdu.

adalet caddenin ortasında ezilmiş bir serçeydi,

ve tanrı, terk edilmiş bir sahaf rafında

V.

Şebreng dudaklarımı bir ayet gibi kapadım —

tanrısız bir gecede,

göğsüne çökmüş bir harfin yankısıydım.

ey karanlığın diz çöktürdüğü arzulu ten,

seni göğsümdeki çarmıhta çürüyen yalnızlık gibi sardım

parmak uçlarımda Elizyum sanrısıyla ezilen kasların,

her sevişme, kemiklerime çakılı kefenin provası.

sırtıma saplanan her dua, bir çarmıhın yankısı.

helecanlı ve ihtizazlı tenin,

göğe yazılmış bir günahın mürekkebi;

ben dudak arası ölüm duasında yutkunan isyan.

ferden ferdâ çürüdü sevişmelerimizde mezar taşları

ve biz,

iki kefen arasında sıkışmış bir isyanın ürpertileri,

tenin dudağımda kırılırken,

inanç dilendi bütün dudak kıvrımları.

VI.

Yıllar delüzyonlu bir Bruegel tablosunda köhnedi gitti

sürgün bir Soljenitsin gibi gözledim ufuklarda yitik Tanrıyı

her mısramda bir Panürj deverândı feleklerde

sonra omphalos gibi sîne-i arzda durdu.

her gün mükedder gölgemi astım Lucretius’un gecesine

bir ömür Calvino’nun görünmez kentlerinde kayboldu

ve şimdi —

ne tenin sermest ürperişleri,

ne ateşîn dudaklarındaki günah,

ne kasların titremesi,

ne şehvetin yankısı kalmakta.

zira tanrı,

bütün sevişmelerin ve sancıların ötesinde

bir suskun yıldız gibi parladı avuçlarımın boşluğunda.

bir tebessümle kapadım gözlerimi ölüme —

o artık bir cellat değil,

sevişmelerin terlettiği mezar taşında bir çiçekti.

ve tanrı, dudağımdaki son titreyişte

bütün şehvetlerin ve ıstırapların üstünde

ferdâne bir sükût gibi indi üzerime.