Kristal Karınca

Nedense sıradanlığı sevemedim, gövdem hep başkaldırı içinde çoğaldı

Gizli bir öznelliği çektim hep ruhuma

Tüm uğraşlarımı çekerken hesaba

Ateş, kül ve gül

Çetrefil hayatın kısır döngüsü yaşadıklarım

Suya tebliğ edilirken içimdeki yanışlarım

Yalnız ve uzak püryan dudağımdaki karanlık

Dokunulsa vebalı bir gülüşün şah damarıma bıraktığı çaresizlik

İpine sarkındığım vakur bir ölümün

Nedense sıradanlığı sevemedim

Hayalimden geçiyor visaldeki hüzün

Çözülür parmaklarımın sızısındaki şiir

Nedir bilmem bu mevsimlerin derdi

Üşürken her gülün gövdesindeki yeşillik

Nedir bu ölüme kurulan zemheri

Aksak bir yolculuğa can isteğine sığınıyor ayaklarım

Aklımın sol köşesinde kangrenli gurbet

Cismimin en ağır köşene dingin zaman

Okşuyor geçmeyen tik taklarında saatlerin

Titriyorum

Heyecanlarımın vurgusunda saklanan afrodizyak vakitleri

Şimdi,

Damarlarıma enjekte edilen atık bir yalnızlık

Düşünselimde tökezleyen bir düşkünlük

Galiba

Sonsuzluğun ardında ecnebi bir vuslatla yanacağım

Tut ki ,

Alemin hasat anıdır

Kronik sıkıntısı tuttu arzın

Ve devrik cümle aralıklarında canımızı sıktı

Tut ki,

Geleceği kırılgan gençlerdik ve vurulduk bir sevda üzre

Tut ki,

Beslendiğimiz aşklar şiir yazdıramadı bize

Ve bizi sevi militanlığına azmettirdiler

Her sıradanlık sıra dışı geldi bana

Her hangi bir bir öznelliğe soyunuk olmadı ismim, örneğin

Gözlerime yumuşaklığı devrilen duvarlar içimde çok sertti

Varlığımın sıra dışılığına hep depremdi

Hep karınca yuvası üzerinde oldu ranzam

Hiçbir karınca yüreğimi ezmedi

Kristal görünüşlü içimdeki kırılmalar kadar.

Nedense sıradanlığı sevemedim, gövdem hep başkaldırı içinde çoğaldı

Gizli bir öznelliği çektim hep ruhuma

Hayal/sizliğimde hayal düşürme anlarıydı her hayalim

Oysa ,

Hayal kurma bahanesi hiç gütmedim zaman geçirgenliğimde

Geçmeyen günleri dilime tekerleme niyetiyle ezberime sardım

Hiçbir tekerlemeyi tekrarlamdan önce

Üstelik her turuncu zamanı

Siyah- beyaz bir griliğe

Sunak etmeden önce..