Kuantoşiir
Her şeyin öncesi annem;
o benim kum saatim
çaldığım ilk fosfatım
gözyaşı çıkan ilk tepkimem
momentsiz ilk dengem...
ötesi mayoz bölünmeler...
bölünmeler çocuk emziğiyle anlatılır
kırkaltı kromozom öksüzlüğümle eksilir
dentrit kan revan
aksonlar biraz yavan
XY 'ler atıldı boynuma,
kocakarı ilaçları yalan - dolan...
hücre çeperim
intihar kokan bir sevda,
üstümde beni yakan ağır bir enzim
uyuşamıyor
uykusuz gecelerimdeki substratla,
turgor basıncına
peşkeş çekiyorum rüyalarımı,
saygılarımla...
bu yüzden anne
istemem,
yeniden doğur beni
binicinin kütlesini önemseyerek
sev beni
ve kaldır ölümü yaşamdan
suyun kaldırma kuvveti gibi,
sevmelere sal beni
sabit makaraların cömertliği gibi...
her yerde sen ol anne;
bir gülücük uzat ışık hızıyla,
sevmiyorum ölümdeki hain ivmeyi
atom parçaları deliyor beynimi
üstelik her yerde
ölüme teslim güvensiz virajlar
zeminle oynaşan
sürtünme kuvvetleri...
görecelilikten bana ne
katıların basıncı yeryüzünde yasak
peki kim söyleyecek,
ölümün ağırlık merkezini
yaşam nereden alacak...