Küçüğüm
ben söylesem de kim anlarki
içindeyim oyunun iste
eslik ediyorum dünyanin her kötülügüne
nekadar saklanmak istesemde
sobeleniyorum....
her seferinde birkez daha yeniliyorum
oyunun galibi ben olamiyorum hiç
bu mu hayat diyorum?
hergeçen gün birseyler daha eksiliyor hayatımdan
önce kendmden biseyler kaybediyorum....
ruhumu.....kalbimi........aklımı
sonra bir sonbahar rüzgari gibi
tek tek düsüyor yok olmaya basliyor yanimdakiler
düsünüyorum....
onlar birakip giderken beni ''elvedaA'' yi ben mi düsürdüm dudaklarina diye...
gecelerimin karanliğa büründüğü anlarda
karanbole giden hayatim çıkıyor karsıma
ve bu mu hayat diyorum?
iste ozaman anliyorum
aslinda benim bir hayatım hiç olmamis
hep baskalarinin hayatini
baskalarinin mutluluklarini yasamisim ben
duygularimin hiçbir hükmü yokmus bedenimde....
bir zamanlar benimde
küçük ellerim küçük umutlarım vardı...
şimdi sözüm ona büyüdüm...
ve yine ağlıyorum....
artık göz yaşlarımın içi dolu
kimine göre küçük,kimine göre büyük kırıntılar acıtıyor içimi
bir kulağımdan girip diğernden çıkmıyor artık söylenenler
bir söz yetiyor yaprak misali sallanmama
susuyorum.....
sustukça koparıyorum herbir parçamı bedenimden
düşlerim yarım...
ruhum bir orda bir burda
büyüyorum diyorum
nicedir kendimi kandırıyorum
kimse görmek istemese de,
büyük duygularımın içinde hala küçüklüğümü yaşıyorum....