Küçük Bir Bahçe

Yok, orada değil verdiğin çiçek

Yüzümde arama boşuna onu

Öyle uzun zaman oldu ki sulamayalı

Sen öylesine başıboş bıraktın ki ikimizi

Çiçeğin ve ben solduk kaldık

Bu kupkuru, bakışlarınla sulanmayan toprakta

Bir de sitem etmiyor musun kapıları kapatıp sesinde

Sanki hiç rolün yokmuş gibi

Çiçeksiz bir yüzle gelmemde sana

Sonbahara döndürmemde en küçük bir payın yokmuş gibi

Gözlerimde hüküm süren mevsimi

Bu sabah kahve yaparken kendime

Kahvaltı sonrası bir keyif çekeyim diye

Usul usul adabıyla karıştırırken kahveyi

Köpükleri taşırıp üzerinden

Komşu teyzelere kahve götüren küçük kızın

Yıllar öncesinden gelip

Gülümsemesine izin verirken yüzümde

Yine bahara döndüm birkaç dakikalığına da olsa

Sümbüllerin, lalelerin kokusunu bile duyabildim hatta

Bahçem yine konuşmaya başladı benimle

Kulak verdiğimi görünce fısıltılarına

O zaman anladım onlarca çiçek var az ötemde

Kimsenin çiçeğine ihtiyacı yok yüzümün

Bir alıcı gözle baksam şu pencereden bahçeye

Bir gerçekten görebilsem hakkıyla oradaki cenneti

Kendimi bu kadar kocaman bir gölge haline getirip

Kara bir bulut gibi üzerlerine vurmasam çiçeklerin

Şimdiki gibi muhtaç olmam sana

Baharı getirmek için yüzüme

Birkaç tohumu alıp saklamalıyım dedim

Sert rüzgârlarını hatırlayarak yüzünün

Gerçek rüzgârlar gelmeden evvel

Bir saksı edinmeliyim epey büyükçe kendime

Küçük bir bahçe olsun diye bana

Kışın ortasında bile baharı getirmek için yüzüme

Senin atıp bıraktığın o solmuş çiçeğin

Yerine koyabileceğim onlarca çiçeğim olsun diye