Küçük Tanrıçaların Vedası

Kime dokunduysa sesim

hangi dudağa iliştiyse nefesim

kül olup savruldular zamana

doru bir atın yelelerindeki rüzgar misali

uzaklaşıp gittiler sonra

Küçük tanrıçaydılar eskiden

pembe bir bulut üstünde

zihinleri ateşi öptüğündeyse

geçmişe inat

gözlerimi aldılar benden

sesim söküldü ağır ağır

cümlelerimi kaybettim zamanın kıyısında

Her ayrılık ertesi

poyrazda savruldu bendenleri

kayboldu anıları dimağımda

birkaç flu görüntü kaldı

toplasan tam bir rüya etmez o da

Yandım sessiz gecenin eteklerinde

yandılar onlarda ben ertesinde

bir vedanın tam da içinde

yıldız tozu olup yağdılar saçlarıma...

İstanbul/09