Kül Evi

senin bu çok ihtimalli gök/yüzün

temiz Istanbul suları umudunda

belki ikimize ait

dünyayla ilişiksiz

kağıttan gemiler yüzmektedir

dudak kıyılarında

senin bu yüzün ki imkansız bir ara sokak

bıçaklanan bir nara şiddetinde

harfleri uçurtma yırtığı

çocuk sövgüleri aklığında

yüzünde hüzün...

yaşlı ve elleri titrek begonyalar

hiçbiri yakışmaz diye yüzün kenarlarına

işlemez hiçbir masalı

onlara göre;

dünyanın avuçlarına çizilen

gözbebeklerine resmedilen

tek masal yoktur ki sonu ölümüne mutsuz bitmesin

ki dünya ile yaşıt ilk masalın adıdır

"ötenazi şenliği" ...

fakat sen yine de açma intiharlara

göğüs kafesini

açma, hatta kilitle ki kaçmasın

rengarenk muhabbet kuşları

şiirle şeytan taşlayacak zamana gelemedik henüz

henüz aşamadık kendi kıyametimizi ve arafımızı

bir ev düş(ü), düş(üş) ü

yanıyor kirpiklerinin güneşi

küle dönüyoruz

ev içimiz

biz evin içinde

kapısında;

yüzün: eski bir kutsal kitaptan alıntı...