Kül Kökleri

Karanlığın omuzbaşlarını çelmeleyen

Hoyrat algılı saçlarım yıldız uçlu kanat

Gölgesinde yanık ışığın sessizliğiyle

Çiçek özlü halkalara mayalanan

Ki,kımıldamadan akan hayat

Uyuyan inceliğin tozlu yaşamı.

Geriye bakmadan ilerle adımlarım

Alnımda bulutlu ağaçların sis teknesi

-arkamdaki hüzün bir daha gelmesin-

Küçük küçük düşler nal çeşmesiyle

Gece kıyılarıma yol çakar

Gözlerimi kamaştıran deniz pırıltılarına

benzer yüzüm

-kaderimin ortasında mum ağacı-

bakışlarımın kuş tavanı

Islak ıslığını geçirirken dudaklarıma/

Dudaklarımda damlacıklar..

Gözkapağımı aralayan yağmur atları

Hasretlenen hüzün mısrası kış aynasına

İçimi kavuran uykuda

Öyle güzelsin yankım

bir tohumla

Yalnızlığın bileği bükülen bahar

avucum duvarlı dağ

Yanağımı sabah sızmasıyla okşar

Gölgemin şefkatli şafağında

Öyle güzelsin gün

Bağrıma seyiren sancı

Yüzümü güneş ayazına tesbihler

Ey karaya vuran dalgaların varoluş yarası

Kış şiiri yazıyorum

Kül kökleriyle aydınlığa

.....