Kül Yığını

Gögümde bir avuç mavilik

Öksüzlük tırpanıyla düşüyor ıslıklara

Susamış ömür umut zindanlarında

Kirpiklerin altında sitemkar düşler

Soyunur rengini,

Gökkuşağına solgun bir öykü düşer

Dudağımda tetiğine basılmış sözler

Gülümser üzerimde dost cekete

Kaç kez sardı oysa yaralı bedeni

Yüzün atlasında zıpkın çizğiler

Derinlerde, kelimelere sığamayacak kadar şimdi

Birilerinin siğarasını içiyorum, benimmiş gibi

Kuytu köşelere sığınık hasretler sarıyorum

Hakkı bitik sorgularda aşılmıyor duvarlar

Nasıl tutulur ki umutların çetelesi

bir çift yılgın gözün uçurumlarında !

Soğuk iklimler yaşamış çocukluğum

Gömülü tüm mevsimlerde, seyreyler kendini

Şafaklar yalnız

şafaklar kül yığını