Küllerin Sessizliğinden

*

Uçuşan küllerinden

Tutabildiklerin midir senden kayıp gidenler?

Yoksa kendilerine varamayanlar mı onlar

Yarım kalmış dualar gibi

Boğazda düğümlü bir “keşke”nin iç sesi mi?

Rüzgârın yönü değiştikçe

Bir parçam savrulur uzaklara

Ne kadar tutmaya çalışsam

Ellerimden süzülür zaman

Kül olur hatıralar

Bir isim kalır bazen

Bir nefesin gölgesi duvarda

Bir de sönmeyen yanık kokusu

Küllerimle konuştum dün gece

dedim ki:

“Hanginiz bendiniz, hanginiz benden giden?”

Belki de her kül

Bir anının mezarıdır

Ìçinde söylenmemiş sözler

Yarım kalmış gülüşler yatar

Bir bakışın ucunda asılı kalır bazen

Bir vedanın sessizliğiyle savrulur

Benliğinden kopup giden

Ama hâlâ senden iz taşıyan parçalar

Göğe karışır duman

Yerle gök arasında kalırım

Ne tamamen yanmış

Ne de küllerimden doğmuş bir ben

Kül rengi bir sabah olurum

Sessiz, titrek bir ışık gibi

Ve anlarım

Kaybolmak da

Bir varış biçimidir bazen

Kendi içine doğru usulca

Sonra bir sessizlik düşer

Her şeyin üstüne

Ne duman kalır ne ateş

Sadece ince bir hatıra isi

Küllerimin arasından

Bir kıvılcım kalkar sessizce

Gözlerimde yanıp söner

Ne tamamen eski ben

Ne de büsbütün yeni ben

Ve bilirim artık

Hiçbir şey tam iyileşmez

Her doğuşun içinde

Biraz eksilmek vardır

Bir kıvılcım kalır içimde

Sönmeye korkar

Yanmaya cesareti yok

O hâlde bırak derim böyle kalsın

Ne küle karışan

Ne tam anlamıyla doğan bir ben

Sessizlikte kaybolurum

Ve belki de asıl ben

Orada kalırım

Küllerin sessizliğinden

sevay