Küllerinden Doğar mı Yine Şu Genç

Hatrına gayyalar ile sal benim özümü

Düşmesin dilimden şu Anadolu türküsü

Bir gün olur ya; öterse şavkın bülbülü

Duymasın ülkem, ne hüzün, ne de keder

Ölümüm varsın mahşere düğün olsun

Kınından çıkan kılıç boynumu vursun

Yeter ki şu albayrak rüzgârları savursun

Duymasın ülkem ne gam, ne de tasa

Çıkacağını düşünme umutlu bir yarına

Belki sabahı zor eder bu zindanda yaşam

Sen bütün varlığınla aydınlığa çabala

Duymasın ülkem ne cahil, ne cühela

Sevmek bir gönlü içten içe çok mu zor

Sevmenin ne olduğunu git Ferhat'a sor

Sen hele şu gönlü bir sevdayla yor

Görmesin ülkem ne bela, ne de sala

Yorulduk artık asırlardır kan görmekten

Bıkmadı hâlâ kardeşi kardeşe küstüren

Aç gözünü, iyi belle, bu toprakta zulüm güden!..

Belasını senden bulsun, değil namertten!..

Elbet bir gün güneş doğar pencerene

Kalkarsın yatağından dertsiz ve tasasız

Düşmeden cehalete bir yanlış ile

Kahret karanlığı, çünkü hayat acımasız

Umutlarını sakla gönlünde bir bir yeşersin

Sen daha açmamış rengârenk bir çiçeksin

Işığa aç yüzünü, görenler imrensin

Çalıştıkça ışılda, varsın çark dönmesin...

Ancak o zaman kırılır belanın tahtı

Ve yine o zaman çizilir aydınlığın sathı

Sen elinden bırakmazsan o kutlu bayrağı

Uğramaz yanına ne keder, ne de gam

İşte, silahın elinde tahta bir kalem

Karaladıkça zenginleşen lüküs bir alem

Eğer çalışırsan kendinden ödün vermeden

Yıkarsın cehaletin şahsını, yeniden...