Kumdan Kalan Saatler

Beklenen vakit çarçabuk geldi

Ama neden bu kadar hızlı geldi bunu sormayın

Türlü yakarışlarını ezberledim kederin

Göz çukurlarıma kaçıncı kezdi bir kadın gömdüm

Usul usul akan nehirler boyunca sürdüm nefsimi

Kendimden kaçtığımı söyleyenler inanın doğru değil

Nerde bir karınca ölse kendimden bildim

Damıttım ruhumu her gece gözlerimden

Bu yüzden mi belki buz gibidir düşlerim

Ama belki şöyle durursam ısıtırım kendimi

Acıyı, ızdırabı o yıllanmış nefreti

Ne var sanki bırakırsam şurada

İşte şuracıkta bir damla bile ölümsüz olmadan

Gündüzleri geceleri ve boylu boyunca uzanmış bir hiçliği

Kendini bir deniz yosması gibi gösterip kaybolan

Sanki bir anlık bir rüyaymışta

Bırakmış birden bire kendini

Herşeyi hiç etmiş şu dünya gibi

Ne var sanki gözlerimle sevmiyorsam birşeyi.

İyiliğe kötülük karışmasından şikayetim yok

Ben ki kötülüğe bulaşan iyilikten muzdarip!

Ne var sanki ölüyorsam azar azar

Kervan kurup hanlar mı göç edeydim

Saçlarımı her gün ama her gün

Aynı renge boyayıp

Gökten mavilik esinlenip

Düşlerimde kızıla mı varaydım

Yollar mı bitireydim kendimden çok uzaklara

Ama ben inadına kendime geldim

Ne cümbüş ne feryat ne de durgunluk

Geyiklerin yeşerttiği türkülerden haz etmem

Böylesini söylüyorsa uzak gurbetler

Kendi cehennemimle yürürüm diyarlar boyu

-Peki ya sevgi denen şu tortu? -

Yükümü indirecek bir liman bulmak zor

Öyleyse sabrımla kardeş olun ikiniz

İkiniz öylece yalnız kalın birlikte

Başka biçimlerine geçmeden enginliğin

Taşın toprağa dönüştüğü bir varsıllıkla

Öylece ufalayıp birbirinizi

Ama dağılmayın siz şu öteki dünya gibi

Birikin çoğalarak eziyetinizi

Birikin durmaksızın

Birikin gözümüze batmayan kumsallar gibi

Gelipte insanlar uzansın kızgın bağrınıza

Nasıl bilmeden sevsinler sizi

- hazırız, sevsinler öyle ikimizi.