Kumdan Kaleler

mevsimsiz bir rüzgardı

kalelerimi savurarak esen

yüzüm

gözüm/ düş tozu...

-yar gözlerini çekti benden-

çaresiz bir güz yangını

içimi dağlayarak büyüyen

elim

dilim/ aşk turtusu...

-ellerini düşürdü elimden-

bitimsiz bir yalnızlık tufanı

gökyüzümü karartarak gelen

içim

dışım/ hüzün bulutu

-beni yazgıma bıraktı

kumdan kalelerim yıkılırken-