Kupür Yaşamlar

saran yalnızlıktır

örülen yaşam kıvrımlarında

susarak gidişlerimiz...

çoğalarak dökülür yaşam şelalesinden

büyüttüğümüz küçük aşklarımız

çokluğumuz

azaltarak tüketmeye yönelmiştir bir kere

tüketerek arkasına bakmadan gitmeye

azıtarak azaltarak

arşınlayarak

emanet yaşamlar

iki mısralık bir dizgide

taşımıyor artık barışıklığımızı

kendi içimizde bile

ne çok yalnızız

ne çok yabancıyız

ne kadar imkansız aramızdaki

bizi bağdaştırmayan çokluklarımız

kibir ve sayrılıklarımız

dokunamadığımız içimize

söz geçiremediğimiz alışkanlıklarımıza

inat bir sefilliğin kargaşa sancılarında

bile bile

itilmişliğimize giden labirentlerimizde

gözümüzün karalığı övüncümüzle pekişir

bir türlü pekişemediğimiz insani değerlerimizde

gömüldüğümüz

ama,

fakat,

yani,

öyle de,lerimize...

yenik düştük diyelim

ne değişir ki

bir yaşam kült muzdaripliğinde

kısa bitimli bir hikayeyse yaşamak

yenik düştük bir kere daha sefaletimize

Asuman bir sonsuzluk

deltasında yürüdüğü yaşamlara

ne bağışlamadı ki

ölümden başka

kara çalı gibi sarmaladı içini

metrik bir ölçüm oldu nefesimizde

merhaba

ne kadar içimiz kapanmış

saklantılarımız kendimizden kaçırdıklarımız

boğazına çökmüş

içtiğimizi bir sıcaklıkta yeniden yeşerir

zor da olsa yaşamaya

hoşça kal bizden kopan ne varsa zaman içinde