Kurbağa Yavrusu..

Son kırağı olduğunda ayazdı zaman

bir çiy tanesi süzülerek indi kaygan vücudundan

lekeleri hep benek ?benekti, siyahımsı biraz da yeşile çalan

kuyruklu bedeninde ömürdü oyalanan..

Sazlıkların çevrelediği o hayalle yaşam arası

o küçük su birikintisi okyanus kadar genişti.

yarı yeşilimsi biraz da ıslak hatıralarında

o çok sesli dünya, bir masal gibi belirmişti..

Balıklardan dostlar edindiler önceleri

onlara bakıp kendilerini gördüler parlak pullarında.

belki kendilerini öyle zannettiler belki düşünemediler

çünkü henüz yavruydular ,çok küçüktüler,akıl erdiremediler.. ?!

Hepsinin gözleri yuvarlaktı ama asla patlak değildiler

Doğrusu büyük ve sessiz bir evrim geçirdiler.

zamanla kuyrukları kısaldı ,güzelleşip,tombullaştılar

yarı açılmış gözlerle ,birbirlerine dostça bakıştılar...

Değişim başlamıştı hepsinde: o can alıcı renklerinde

sıçrayarak yüzmelerinde, çocuksu çılgın sevinçlerinde

kocaman yapraklı sahnelerinde ?sazlık dibinde,su üstünde-

sabaha dek süren melankolik türkülerinde..

Mutluydular -su onlar için hayattı /

tarifsiz bir tattı /..

Günün süzülen ilk ışıklarını hissettiklerinde

Gelen kara bir bahtı..

Geç fark ettiler hayatın bittiğini..

Ömrün ne kadar da kısa sürdüğünü..

Geçen günlerin bir defter gibi dürüldüğünü

Bu minik yaşamın alevden küle döndüğünü..!

Geride ne sazlık kalmıştı -ne o şen sesli kurbağalar -

ne özlemle, neşeyle ötüşen dostlar

neşeyle yaşanan capcanlı hatıralar

ne arkadaşları,ne o minnacık dost balıklar..

Nasılsa sağ kalan bir yavru :

son kez çevirdi henüz yaşam dolu gözlerini

gördü ;demirden, alevli korkunç bir devi,

yıkmıştı ,çelik paletten elleri,evlerini..

İndi süzülerek kaygan bedeninde aşağı

çiy tanesini andıran gözyaşları..

Sonra küçüldü gözlerinde koca dünya

Son kez elemle baktı ;üzerilerine bir çığ gibi yıkılan

neşe dolu hayatlarını/

evlerini yok eden toprağa..

mart 04