Küskün Yaz

Sessizce geçtik hüzünlerin içinden

Zaman acılarla sınadı bizi

Rüzgarın öfkesiyle incindi gül

Sürüldü koygun acılar üstüne...

En güzel duyguların ışığına yönelmiştik

Sözcükler sekmişti dilimizde

Gölgeli denizdi gözleriniz

Sesiniz nazlı bir dere

Yasakları, günahları yıkıp

Ateşin nabzını dinlemiştik birlikte...

Değişen ruh haliyle incindik

Açıldı ayrılığa penceremiz

Üfledik o telaşla ateşe

Sığındığım sırça köşk

Şimdi yangın içinde

Işık sızmayan sanrılar eşliğinde

Adınızın külü kaldı sadece

Size ait o yerde!