Küskünüm Yağmura

küskünüm yağmura

emellerimi camda

hayallerimi pencerenin pervazında bıraktı

damlası

damlıyor avuçlarıma şehrin melankolik ışıklarının

kapı ardında

yanık insan eti koklayan çocuklar

çığlık çığlığa

yağlı isi

o çocuklar sürecek zamanın kirpiklerine

Sunay'ın kumbarası bu kez öfke şerbeti taşıyor

oluk oluk

mankurt halayına

ritim tutturuyor

parlayan kıvılcımlar

göz yaşlarının kahkahasıydı

susturan

üç telli curayı

çimenin köküne

kibrit suyu

küskünüm yağmura

can çekişen akarsu

hasret iken tek damlasına

18.05.2009