Kuşlar Gece Ölür

saçlarımda sarıyı

gözlerimde sevdiğimi arama anne

saçlarımın sarısını buğday başaklarında

gözlerimi delikanlı çağımın

ebedi sevdasında bıraktım anne

şah damarımdan fışkırırken arşa al kanım

gök kubbenin mavi çehresinde tutuştu

yağmur çiseciklerine üşüşen gözyaşlarım anne

yandı kefen tanımayan masumiyetime

damlayan yüreği ayın

şafağın kirpiklerinde pıhtılaştı

yerlere saçılan çocuk gülücüklerim

al Anne sol göğsümden nişanımı

bağrına bas

dünden yetim düşlerimi anlat ona

her akşam yolunu beklediğim

gittiği seferden dönmeyen babamı anlat

bir çift yeni ayakkabıya günlerce nasıl çalıştığımı

uçurtma uçuramadığım kırları anlat

yağmur basan evimizi

tütmeyen bacamızı

katıksız aşımızı

en çok en çok da ninemim masallarını anlat

Yemen Seferinden dönmeyen dedemi

Çanakkale Harbinde şehit düşen amcamı anlat

omuzlarında gezdir anne!

uykularımın ay yıldızlı rüyasını

tan yelinde süzgün mavilere sal saçlarını

sabah yıldızının nemi düşsün

açılmamış gül goncası dudaklarına

yanaklarında allanan tan vurgunu

kuşları çağır anne

kan dolan gamzelerimin

hilal damlayan suskunluğuna

denizlere kopsun

hür sevdamın dalga dalga etekleri

kara yelin duvağından essin

yurdun dört bir yanına

güvercinlerin ak kanatlarından aksın

gün kızılı sancıların

esaret tanımaz doğumlarına

değmesin anne değmesin diye

hainlerin o pis eli

ebedi sevdamın kınalı parmaklarına

git! Uşak makamında yankılanırken ihaneti zalimlerin

lâl olan dilleri doğranırken

dilkeşhaveran makamının minarelerinde haykır

delikanlı çağımın çiçeği burnunda sızısı

dökülürken içi parçalanan göğün bendinden

deşilen plesantasından denizin

ölü doğururken gelincikler

Gümüşdere'nin susan marşına

dalında solan menevişleri haykır anne

zalimlerin kana susamış kuduz sıfatlarına

şimdi benim kıyılarımda toprağa düştü

ağzı açık son nefesin ilk cemresinden

henüz tüylenmeden serçe yavruları anne

sustu çığlıkları üniformamın

sende ağıt yakıp oğlum öldü diye ağlama

ağlayıp da karaları bağlama anne

şahadete yükselmiş yüreğimi dağlama

ben Kandil'e doğan şafaklarda süzgün

güneşin nabzını Yüksek Ova'da

avuçlarında tutan asker

benim postallarımda titrer

inlerinde satılmış kahpelerin şerefsiz dölleri

ben şanlı Türk'ün ölümsüz neferi

ölüm saçarım anne! Ölüm

bayrağıma göz diken soysuzlara

hücrelerimin boynundan asılan

künyemden şaha kalkarım bin defa

bin defa doğarım doğranmış dokularımdan

kırarım nazlı hilâle uzanan o pis eli

sen yeter ki ağlama

dik tut eğilmesin o güzel başın

alçakların önünde

giderken son nefesimden

üzerime kopan ezanlarla sevdiğimi

sessizce ört üzerime

nazlı kızımı anne

son defa aç kuzuna kucağını

doyasıya çekeyim içime kekik kokulu sineni

sonra anne sonra

hep gülümse bakıp göklere

bakıp Türk'ün şanlı bayrağına

ve unutma

kuşlar gece ölür anne ...