Kuşlar Hangi Yöne

tutuştu gül yaprağım,

en narin yerinden

yabanıl suskulara gebe...

ey deli öfke,

savrul hissettiğin yere

ve söyle;

kuşlar hangi yöne süzülmekte

düşlerin kavruk kışlarda yitirildiği

salaş bir sokak,

taşıyamayacağı büyüklükte hicran yarası

ve matarası içerisinde tuzlu suları

saçıyorlar

kendinden geçmiş bezgin insanlar

toprak karası dargınlıklara

yalnızlıklar; yüreği hırçın,

rüyası vurgun

acınası alışkanlıklarla

dolup taşan tutarsızlık...

giderse sevgiye ışır adımları yönsüz kalmışların

koynunda asılı paslı kolyeleri

ve sırtında

dönek dünya

evladiyeden kalma sevinçleri...

şimşekler çakan gülüşleri gecenin

sessiz çığlıkları

ve hilal bakışları

tam ruhunun odalarındayken

ufkun, diriliş şehrayinlerin

ey deli öfke

kurtul sefil karanlığından

söyle

kuşlar hangi yöne?

Sessiz Feryat