Kuşluk Vakti

Ademi kaybettiğim günden beri

ve Havva beni terkedeli kızaroldum hayata dedi kadın

hiç bir veda ezgisi ağlatmıyor

hiç bir yara kanatmıyor ellerimi

gidenlere ağladığım günden beri

düşlerim bile bana yabancı

her gün dönümü

söküp atabilirim yüreğimi yerinden

***

günden güne çoğaldı içimde kumruların yası

ve ben bütün kuşların duasını sürdüm de geldim yüzüme

düş toplayarak

sonrası yaralı bir şafak

bataklık bir kuşluk vakti

gün seninle batarken

gece benimle sağır ve dilsiz

dudağımın kenarı yalnız ve sensizken

gezinirken düş kıyılarım da hayalin

bil ki hâlâ öfkeliyim hayata

**

karanlık bir körfez oldu gölgen

ateşler içinde aşka düşmüşken

kaç akşam yaktım içinde sen olmayan birbilsen

gitmek ne kadar da ağır senden

hep bir esintiyle serildi adın ūstüme

ellerim yüzümde yüzüm ellerimde beklerken

adını yazdığım buğulu camda seni

kaç kez ezber ettim gidişi

ışıkları loş bir şehrin tenhasında

yine seninle sana geldim sevgili

**

kızıyorum

kızıyorsun

sonra nazara yüklüyorum suçu

üşüyorum

üşüyorsun

Ansızın bir uçurumun ötesine düşüyorsun

Gidiyorum

Gidiyorsun

*

yoruldum

bunaldım

sensizliğin enkazında kaldım

yıldızları geceye saldım ya sabır...