Kusursuz Aşkın Felsefesi
Aşkın muadili olmaz aşkım.
Ben bunu hep böyle bildim.
Bir ben vardım ben gibi evrende.
Bir de sen vardın benim evrenimde.
Kozmoz şahit, ben aşkı böyle bildim.
Bilinmezdi gizemin, gizeminde gezinirken keşfettim.
Buldum derken, meğer ben kendimi ifşa etmişim.
Gizli sininde gizlendim, görmezden geldim kendimi.
Kendimi kendi haline bıraktım, seni böyle sevdim.
Ben, aşk! hep seni kendim gibi bildim.
Açığa aldım duygularımı, aşkı enjekte ettim.
Açık vermedim nefsime, aşkını damarlarımda böyle hissettim.
Sorgulandım arzumun kenar mahallelerinde, nefsi sineye çektim.
Arındım arsızlığımdan, arsızca kimliğimi ben ihbar ettim.
Hükümsüzdüm, ben sadece aşkın hükmünü yerine getirdim.
Aşkın gaibi olmaz aşkım.
Muriside kendisidir, ben böyle bildim.
Yıkandım aşkın ab-ı hayat membasından, kendime geldim.
Özünü sakladım sadece, gerisini imha ettim.
Ben, aşk! hep seni kusursuz sevdim.