Kuyuya Bir İp At

keşke hep küçük kalsaydımda

dizimdeki yarayı en büyük acım sansaydım

ya da hiç olmasaydım da

bu dünyadaki hiçbir acıyı tatmasaydım ..

ama artık burdayım ..

ne gelir elden ..

acılardayım .. boşluklardayım .. karanlıklardayım ..

hiç büyümeseydim .. hep annemin kucağında kalsaydım..

daha mı güzel olurdu daha mı yaşanırdı hayat ..

annem kucağından atmaz dı ki beni..

yaşım ilerledikçe sokağa salıvermeye başladı..

Büyümüşmüşüm artık öle derdi hep

büyümüştüm.. evet büyümüştüm..

savrulmuştum hayatın bir köşesine ..

kaybolmuştum..

o kadar acım var ki artık en küçüğü dizimdeki yara bile değil ..

ya kalbimdeki yaralara ne demeleri ..

ya da vucudumdaki ..

başlıca hayatımdaki..

yaşamak bile acı veriyor bazen

en derinden

çıkaramıyorum bu yokuştan hayatın ağır yükünü

bunca acılara karşın suçum neydi diye de soruyorum

ama yanıt nerde

yok ne yanıt verecek kimse var ..

ne de elimden tutacak biri ..

kendime soruyorum cevapsızım ..

Tanrım nedir bu diye soruyorum .. cevap yok ..

yoksa Tanrım sende mi yoksun ..

sorular .. cevaplar ..

ve nice acılar ..

herşey .. herşey .. ve en başta hayat bana mı karşısınız hepiniz ..

bir kerede bana gülseniz

açıverseniz de kollarınızı size sıkıca sarılabilsem

tutunsam da kendimi boşluğa salıvermesem

bir el uzansa bana..karamsarlıktan kurtarsa

Tutup cekse bütün azaplardan ..

Tutup cıkarsa beni bu boşluktan ve kuyudan.

tutsa sıkıca sarsa ..

annemin bebekken beni kundağa sardığı gibi ..

babamın gitmeden önce sıkı sıkı bana sarıldığı gibi ..

ama işte sonuç .. ne gelen durdu ne var olan kaldı..

bir baba sevgisi gibi özledim ben bu hayatımı .. cocukluğumu ..

arkada kalanlar oldu hepsi

ayrıldılar hayatımın şu taze çağında

ya onlar gitti ya da beni salıverdi

acılarla baş başa bıraktılar beni

her geçen gün ağlıyorum kahroluyorum

yeter artık hayat

beni de yok say

salıver beni boşluğuda kurtulayım bu karanlıktan

bekliyorum hayat .. bekliyorum zaman ..

cıkarsın biri bu boşluktan kurtarsın beni ..

çıkmak için bu kuyudan ..

parmaklarım kanarcasına tırmanıyorum ..

ama kayıyor ayağım .. kayıyor taşlar ..

bir bataklık gibi hayatım ..

çırpındıkça daha çok batıyorum ..

desem de inanma hayat

ben hala yerimde sayıyorum

artık gözüm hiçbir şeyi görmüyor

benim için çırpılanları bile hiçe sayıyorum

yerine getirmeyeceğim sözler veriyorum onlara

yani senin gibi onları da kandırıyorum!

aslında ben kendimi kandırıyorum ..

biliyorum ne kadar çırpınsam ..

ne kadar tırmansam ..

gelip kurtaracak kimse yok bu azaptan ..

daha da batacağım çırpınırken ..

daha da düşeceğim tırmanırken ..

sadece hayal ediyorum ..

ve bekliyorum ..

biri kuyuya bir atıp beni kurtarırken ..