Kuyuya Düşmekten Korkan Taş

gökten inen her taş

alnıma arş-ı alâdan

bir lütuf gibi /diyemem, aptal değilim/

elim ve mahzun bakışlı

şu ses taneleri ile yek ritim

sırtıma günah çizikleri atıyor nefsim

nesin diye soruyor şu kendine has gürültü

o gürültü ki bana kin ve haset kusuyor

oldukça narin bulutların ardında

dişlerini gösteren yıldırımlar yıldırıyor nefesimi

kesiyor önümü, ellerinde keskin çayırları bileyen bir çiy

kesmek için değil bekletmek için bir meşgaleyi

tanesi kumların, her yönelişimde kubbeye

akıtıyor çamurunu göz pınarlarıma

değdiği zaman en ücra köşesine bir el, şu ulu mabedin

altın yaldız pul pul dökülüyor tenimin sıvalarından

keşke sende burada olsan Sokratis

görsen şu günah cahili günahkarın ellerini

el açtığımda dünyanın çekirdeğine

özü kovalıyor benden önce bir tahta kurusu

o ki benden daha deneyimli

kağıt kemirmekte

"bana bakan

benden

bahsettiğimi

yalnız burada görür" /diyemem akış bozulur/

yine başladı bakın göğün hiddeti

elden bir şey gelmez razı olmaktan başka

karar verilmiştir /diyecek kadar saf değilim/

koca bir yaşamın üzerine yalan konuşulmaz

öyle değil hüznün sesi

işte böyle

bakın

...

duydunuz mu

kapı gıcırtısındaki yaş almış hüznü

duydunuz mu

şu bin yıllık annenin elinin üzerini yırtan

yelkovanın durmayan sesini

duydunuz mu

ölümü isteyen bilgenin sözünü

öyle şaka, caka için değil ha

acı toprak misali gerçek

duydunuz mu

istanbul kemençesinden sızan

gözyaşının sesini

ben duydum

gururla söylüyorum şimdi

zaman, ne vakit eline kirişi alırsa

o anda yok olursun Âdem

sen biter

yalnız kem ve küm kalır

senden geriye

kuyunun dibinden

bir ses yayılır semaya

"Baki kalan bu kubbede,

bir hoş sadâ imiş." /diyecek kadar şair değilim/

-,,,-