La Eylül

la dedi biri;

ağızlarını buruşturdu papatyalar

soğuk canhıraş gölgelerden sızıyordu

seviyor sevmiyor sesleri büzüşmüştü

ellerinde yaseminin/

peki sen!

oğul otu huysuz virjin

saçlarına hangi rüzgar renkleri

gözlerine hangi yaban tavşanı

saklan yamaçlarına

sazlıklarına

gözelerine/

artık bil ki;

kazan kaldırdı karıncalar

bal dokundu ayaklarına

kışlık doldu ağızları

erzakları...

şimdi!

serçelerin kanatları üşüyor

uğur böcekleri uğursuz artık

ciğerlerine çeke çeke

yaz güneşini/

erimiştir avazları

dilleri...

geriye yazdan kalan bir sanduka

doldur çiçeklerini,sevgilerini,telaşlarını

doldur da öyle gel yamacıma/

korkma kimse duymaz yaz kalıntılarını

sırlarını,gizlerini,günahlarını/

lala düşsün dilin

la eylül/

ketum yalnızlığında...