La Fin Son

Çocukluk ne güzelmiş

Ben büyümek istemiyorum,

Babamın işten gelmesini beklediğim

Akşamları geri istiyorum

Onu kapıda karşıladığım akşamları

Hediye getirdiği oyuncak bebekleri

istiyorum

Nasıl güzeldi o günler...

Şimdi içimi çekerken ve özlem duyarken,

Tek avuntum

Babannemin ziyaretlerini

Beraber yaptığımız çarşı gezmelerini

Eczaneden aldığımız o lastik bebekleri

Hatırlamak değil mi?

Çocukken zaman duracak mıydı?

Biliyor muyduk geleceği?

Gerçeği?

Büyüyebildik mi hayallerimizde?

Masallarımız gerçek oldu mu?

Ne acı

Neden insan hep kaybettiğinde farkına varır

Gerisinde kaldığı hayatın

Ve

neden insan hep mutluluğu arar

Ortasına doğmuşken

Belki de yıllar geçtikçe

ve büyüdükçe

Geride bırakır

Kaybeder kısaca

ağacın dalındaki o minik serçeyi

o pencereden baktığı yağmuru

çevresinde dönüp durduğu o gölü

O yüzdendir çocuk filozofların olmayışı belki de

mutluluk sarmalının içerisinde

sorgulamazsın ki mutsuzluğu

Hayatın anlamını aramazsın ki

Merak edilen onca şey varken

Sonuçta ama

Büyürsün işte bir şekilde

istemesen de

Geride bırakırsın

Çocukluğunu

hayallerini

masallarını

İstemesen de

O kaf dağının arkasındaki sarayın hiç olmadığını

Büyüdüğünde anlarsın

Bebekken mutluluğuna mutluluk katan

Sevdiklerin birer birer yitip gider

Tek başına kalırsın

Yalan dünyada

Konuşamazsın

Dile getiremezsin

Acılarını,

Özlemlerini

Hayat susar sana

Olması gerektiği gibi

Sen de hayata...

Bütün filmler,

Senin için hep

O çocukluğunda öğrendiğin

sonla biter

Fransızca sonla

La Fin Son

Ağustos 2015