Lal Kesiği

-Sessizlik Denizi-

Sessizlik engin bir deniz

ne sığ, ne mavi

alabildiğine siyah rengi.

Vurgun yemek işten değil

en koyusundayken yüreğin lal hali.

Bir anafor bu farkındayım,

tam da merkezindeyken

tarifinden azadeyim derinliğini.

Ağır ağır nüfuz ediyor bedenime

kanser gibi ilerliyor,

öldürmeye niyetli keder

parçalıyor anbean hücrelerimi.

Çoğaldıkça göz bebeklerimde

acının kalabalığı

kum gibi,

biraz irin, biraz kanla

tüketiyorum günleri.

Böyle rezil zamanlarda

yarım şiirlere sarıp

defnediyorum düşlerimi,

keder dev dalgalarıyla kefenliyor

acının mabedindeki metruk zihnimi.

susmak hüznün en yalın hali

kusursuz bir neşter misali,

her dem taze yaralarımın

kabuğunu kaldırıp,

fütursuzca açığa çıkartıyor özlemlerimi.

Ölüme eşdeğer aslında

sefil bir zaman aralığında

durmadan tekrarlanan bu seremoni.

Bir nebze ışığa hasret

soğuk avuçlarıma gömüyorum gözlerimi.

Yanık bir kırlangıç kanadıdır

yorgun ellerim şimdi

asılamıyor hayatın küreklerine,

fersah fersah uzaklaşırken umut

ucu bucağı yok bu döngünün belli.

Ha gayretle geçiyor ömür

dilim, dudağım lal kesiği.

"Kara göründü!" nidalarını özledim.

Direnmelere yaslıyorum

biteviye viran cismimi,

ne olur, "Deniz Bitti!" de

hadi, azat et beni artık sevgili.