Lâl Mektuplar /son

I

Soysuz tümceler...

S ükûnetin külfeti yanağıma asılı

O ysa gülmek isterdim ne yazık... gülemedim

Y azgımın ayakları hep kedere basılı

S oysuz tümceler kurdum, öksüz mü bilemedim

U rganım ağır geldi kırıldı hayat dalı

Z aman zehrini saldı, kendime gelemedim

T uhaftı var olmaya çabalamak inatla

Ü rpersem de cesurca karanlığa yürümek...

M eleklerden gönlüme bahşedilmiş sebatla

C ihanın karasını beyazlara bürümek...

E llerimi bırakıp semanın avlusunda

L âl mektuplar yağdırdım bulutların rahminden

E llerini saklayıp harabemin us'unda

R üya sanıp ağladım gözyaşımın vehminden

II

Kirli bir zarf...

K irli bir zarf bıraktım dünümden yarınıma

İ sli anılarımı sözcüklere kazıdım

R iyakâr sevgileri yerleştirip kınıma

L eyl-i hüzünlerime yürüdüm adım adım

İ hanet sedasızdı ben kimdim neydi adım

B ir zarf diyordum; kirli, harabemde dağınık

İ nciten ve kanatan dersin kalbimde sanık

R ecmedildi harflerim, günahkâr an'dı tanık

Z ulme ferman yazdırıp mührünü basan kalbim

A y ışığını salsam çehrende çiçek açmaz

R uhunu damarına gizlice asan kalbim

F ecri beklesen bile gece avcundan kaçmaz

III

S/onsuz...

S on mektubumu yazıp bir şişenin içinde

O nsuz gözyaşlarımın sellerine bıraktım

N asıl da ağlıyorduk bir kefenin içinde

S evdanın yollarına ben ömrümce ıraktım

U mudu yudumlayıp içtim onun için de

Z aten aşk oyununda ben ebedî çıraktım