Lehte

Yakarışımın kutsal mermerine tırnak geçirişi canını yakmasın,

Yakmasın, uğursuzluğumdan peydahlanıp

Mahzene tıkılan, mantarsız hüznümün

Eskidikçe tatlanan özlemi...

Çocuktum;

Ezan sesinin çanın uğultusuna karıştığı öğlenin dilsiz alnında

Kim vurduya giden sübyan bir yaşamın

Kırlangıç leşinin üzerine serilişini

Mayın döşeli iki çift lacivert gözle izlerken

Kuru mavi saçlarına sızı

Ve imlasız suratına ihtiyar gölgelerin konduğu.

Kibrit çöpünde kül olacak kadar küçük anıların,

Eşkâlini unutturdukları o gün

Kendimden kaçıp, içimde kayboldum.

Çocuktum;

Biri tutsun istedim, devrilen omuzlarımın kırığından

Heybetinde ayaklanırken

Paslı mandalların dişlerinde örse iliklesin,

Kederimi ıslatan arsız denizi.

Cellâtlarım, kireci harlı acıyla yoğrulu

Odalarda etimi terbiye ederken

Sureti bana benzeyen buruşuk yüzlerin

Geçkin seslerine mahkûm edilen adını prangasından kurtarmaktı

Darbelere hareketsizce direnişim.

Vuruldum...

Koca adamların tükürüğüne saklanan öfke kurşunuyla

-Her duyduğun adı ben mi sanırsın?

-Bana piç kurusu dediklerinde hiç ağlamadım!

İnsanlığın vicdanı ile adil bir savaşa tutuşmak için,

Soyunun sırtına duvar olması gerekmiş.

İlk günahımın altına, o gün bilinçsizce yatıp

Göğsüme saplanan bıçağın ucunda haklılığımı yok pahasına sattım.

Çocuktum;

Şımaran korkumun ayaklandığı vakitlerde,

Gürültücü çığlıkları dizginleyerek

İpe sapa gelmez umudun haps olacağı

Karanlık kokan, kasvetli evlerin

Avlusundan yansıyan ışığın

Cılız kapı tokmağının ardında, üveyde olsa şefkat aradım.

İtildim...

Köpek salyasının mesken tuttuğu

Kaldırımların arasında demlenen Léhté'nin ürperten çirkefine

Nerden bilebilirdim? Çaresize kuytunun orospu gibi bacak açacağını

İlk zinamla, geleceğin düşük yaptığı uçurum yamaçlarından

Üzerime çullanan yalnızlığın

Kalbimi aç kurt gibi kemirdiği gün tanıştım.

Çocuktum;

Göğün buyurduğu rivayete kanıp

Saklambaçta hile olmaz sandım,

Sıska dudağım inledi ?'O'nu göreniniz yüreğimi uyandırsın''

Varlığına tek tanık, Tanrı beni mi yaratmış?!

O günden sonra umudu ayaklandıramadım.

-Ve çocuk hiçtir (dediler)

Aynada kir kalıntısı

Şayet,

Umut toprak altından yüksek fiyata kendini satıyorsa-

Gün kendini yarının kollarına fırlatıp,

Anaç haliyle zamanı durmaksızın doğursa da

Düşse de çorak tarlaya sevincin bereketsizliği

Kentlerin betonlarına sıkışsa da inancın bozuk bekâreti

Sallansa gökyüzünün çatılarından ?'Gelmeyecek bir daha dünyaya yanan kul'' vasiyeti

Bazı şeyler değişebilirdi aslında,

Yanan cehenneme şarap döküp, sarhoş ağzından cennet dilenmek gibi.

Ah! Ne çıkardı ?be anne-

Özüme yuva yapıp, ciğerimi kurtçuğuyla deşen sensizlik,

İnsan kılığına bürünüp ırzıma geçmeseydi.