Lila

gün batımının ardındaki ekmek kokusu

gelmeyecek olanı beklemenin saç ağartısı bu

rengi ara yerde kalınca bakışlarımın

tepeden tırnağa sen oluyorum bilsen

senden başka herkeste yerde ve şeyde

kendimi yok ediyorum

lila...

beni en son yalnızlık terk edecek

anlaşılır değilim uykuya bile sağır

önceliğim bir umuda canan benden önceki

sense

içimdeki en rezil eksiklik

sanki bahara ara verdi kuşlar

üşümeye başlayınca

suskunluğumun son yazı

lila...

hiçbir sabah korkusu

almayacak yorgunluğumu

ölmeye bile üşeneceğim

bitirmeye kıyamadığım bir yolculuktu

bencil gülüşlerine esir olmak

beni en son yalnızlık terk edecek

acılarımın yurdundan çıkıp

sende sürgünleneceğim

göğüme tenezzülünün cömertliğinde

lila...

ilk akşam üşümeleri zamanlı

orta halli ev saadetlerinde

tembel düşlü sohbetlerde ismimiz geçecek

seyrek de olsa

belki bir çocuk romanının ilk sayfasında

senin için uykusuz kalmanın

harikulade bir ayrıcalık olduğunu

bakalım kim ne kadar anlayacak...

lila...