Lisanslı Yalnızlık

Sevemiyorum artık insanları;

Tuzu kuru geçmişimin feryat döken yalnızı olamıyorum

Geleceğimin kaygısı bende duran azlığını hiçe sayamıyorum

Lisanslı yalnızlığımı kuşlara soramıyorum

Seslerimi duymazcasına seslerini döküyorlar kışıma

Yaz geldi çiçekler açtı

Hayat güzel diyemiyorum

Hani maviydi gökyüzü

Ve inadına yemyeşildi ağaçlar?

Hani çocukken gülerdim ben

Şimdi nereye baksam sualsiz bir yaşamak...

Kuşlar bile dans ediyorlar lisanslı yalnızlığımda

Sığındığım ateşin özürsüz keşfedeni olamıyorum

Elde var kayıp zincirine vurulmuş bir hayat!

Sen yabancısın, elde kendini acılara sorup gidensin

Bilmezsin gözüm yaşı; bilmezsin

Yazı özlediğim kendim kadar

Bir başkasına tutunamıyorum

Seni görsem çehremde

Gülmek güzelliğine hasret biriktiriyorum...