Lôkmân Kiyâma Durmuş

Gönüle makâm sordum hüzzâmı benimsedi,

Hüzün aşinâsıymış ağyâr tad istemedi.

Ol nigâr seni sordu deyince gülümsedi,

Nakşetmiş sinesine başka ad istemedi.

İsyankâr oldu bana nasihât dinlemiyor,

Aşık-ı pervanenin makâmını istiyor.

Nâr-ı Beyzâ'da mücrim, ah edip inlemiyor,

Mecnun'un çöllerdeki makâmını istiyor.

Gönül zülf-ü yârini sim-ü zere değişmez,

Mihenk taşı olup da ayârını kesbeder.

Bülbülün eyyâmını ah-ü zâra değişmez,

Güllerin yaprağına siyerini resmeder.

Sırça saray olup da meyyâlse ser-encâma,

Târ-ü mârı aşikâr vefâsız yâr elinde.

Gözyaşıyla mücehhez bâdeler sunsa câm'a,

Ab-ı hayattır ona zehir olsa dilinde.

Esmesin bâd-i sabâ minrican olur bağa,

Takât yetmez sonunda güllerin gözyaşına.

Akşamın gurubunda hasret çökerken dağa,

Zümrüd-ü anka gibi kalacak tek başına.

Dediler ki uzakta Atlantisin yanında,

Belkıs'ın ülkesinde aşka çare bulunmuş.

Derde dermân diyerek vâsıl oldum anında,

Bir ahu gözlü için Lôkmân kıyâma durmuş.