Lokomotif

Öyle ağır ki hava

sessiz bir çığlık atsam

giyotin gibi kesip geçer de teni

şu siyah bulutun bağrında bekleşir

yağmur sökene kadar

güneşe dokunamayan gözlerim

yine kurşun haddehanesi

dudaklarım taş duvar

Aşk ağır işçiliğidir insanın böyle zamanlar

Öyle üç öğünle doymaz sevgili

acıdan beslenir adına yalnızlık denen canavar

bir defa yol bulmasın ruhunda

kalleşçe kemirir durur

tamiri zor, derin inzivalara yol açar

Dedim ya;

şu öğlen vakti

hava öyle ağır ki

mısralarca yazsam

getirsin diye sana şiiri

yetiştirsem ilk kalkan trene

alsa bile çekemez yaralı tümceleri

bozulur lokomotifi..