Lori

şimdi gülüşün tan vaktidir

ürkek kanatlarını açar gecenin...

dizlerin bağdaş kurdukça, türküye

saçlarım, geçersiz kurallara taranır.

elllerimde sıla

gözlerimde siye

tutuşur halayına sevda

başında sen,

sonunda ben

çekilip durdukça yangınlarımıza,

küllerimizden bin gölge

dökülür üstümüze...

ah! meğer ne çok saklanmışsın içime...

çatlamış yanağından

dudaklarıma sızan yağmurların

ve nazara gelmiş güneşin

ne çok keder sürmüş yüzüme,

görüyor musun,

ruhum nasıl durulanıyor

avuçların, toprağıma şiir devirdikçe...

sen öyle güzel uyursun ki

isyanlarıma,

yastığına iliştirdiğim duaları

sadece duvarlar duyar...

işte biz duvara karşı durmayı

yeniden

ve bir kez daha

böyle öğreniriz sevdiğim...

şimdi sessizliğin tan vaktidir,

umudu kucaklar ekmek kırıntısı

akşam, mecalsiz düşlerini sızlattıkça

sabah, çocuk kollarını dolar boynuma

biz aynı ninnilerde büyüdük sevdiğim

bir de dam üstü yıldızlı gecelerimiz vardı,

unutma!

insan coğrafyasına uzadıkça yeniden toprak atılır üstüne ama şiir

insana uyudukça toprak yeniden kavuşur suya...