Madamın Arka Bahçesi

aklımın en müstehcen girdabında durur an

yaz güneşinin yakıcılığı

uzaklarda bir düş perdesinin aralanışı

hatırlanan hayalin içinde yükselen tozlu raflardan, şimdiye

***

ah!

solarken akşam karartılarında yeşermiş umutlar

serzenişleri kucaklardı boylu poslu bir kadın hayatın içinde

labirentte daralmış yaşantılar

elleriyle boşluklara uğurlanmış soysuz daralmalar

kaç kasılmanın içinden geçilirdi sahi

dün dünde mi kalırdı sevgili madam

ah gözümün feri çocukluğumun asaletli madamı

tüm bahçelerin enginliğinde pespembe güzelliğinle

mutluluk saçardın mahallenin çocuklarına

belkide ilk büyük aşkı tatmıştım senin güzelliğinle

ah kalbim!

taş plaktan yükselen nağmeler ve sıvası dökülmüş eski konakta

saksıda kalmış son manolya

ah gözlerim!

düne bakarken açıldı perdenin kanatları

sırma bulutlar havalandı derinden

düşme dedim kendime

düşlere dalıyorum sokağı görünce

ah aşk!

sıkı kavra yüreğimi!

sarmala bedenimi!

kadim bir yalnızlıkla sıvazlama yüreğimi

son gölgeyi kovalı çok oldu ömrümden

dokunaklı sahneleri sevmezdin madam

en şuh kahkahanla gülerdin arka bahçenin güllerini sularken

şimdi köhne bir konakta

akşam ortaya çıkan hayaletler bile yok ortada

ah zamanın acımasız adımları

sevgili madam keşke yürüdüğünüz yerde güller açsaydı yine

ardınızdan baksaydık huşu içinde

en görkemli gülüşünüzle yürüseydiniz çivi topuklarınızla

bergamot kokulu bir esans yayılsaydı yine geçtiğiniz sokağa

şimdi baktığımız yerde yavan bir tat

her kes aynı formda adımlıyor

nazenin baharlar, sert rüzgarlara teslim oldu

soldu çerçevede asılı fotoğraflar

eski bir devrin son ayininde kaldı sanki bildiğimiz aşklar

sunakta yakılmış bir mum

dilek ağacında eskimiş çaputlar

sizde geçip gittiniz madam

bir kahkaha tufanına atlayıp arka bahçeden

bir tek gül kalmış köşede dudaklarınız kadar kırmızı olan

***

Güzel Yorumuyla şiirimi onurlandıran Sayın Hasan Karaşahin'e

teşekkürler...

Temmuz/Bodrum/2014