Mamendi Bela

Velev ki siyahtı gözlerin

Gök kara, şimşek kere şimşek ve yıldırımlarla

ve fırtınalarla alıp yutmuşsa yüreğimi hasretin

kaşlarının seylaplarında ölüm kusuyorsa zemheri gözlerin

Zümrütten daha yakut antika gözlerin

Velev ki ölüme çağırıyor gözlerin

ahh o gözlerin..

Suskun bir hüzün mevsimiyse payımıza düşen

Ve gözlerimde melül bir sancı depreşiyorsa

Ve hatta bir bakışınla topyekün kıyamet kopuyorsa

...

Ölüyorsa tüm yetimler kışın ayazında

Anneler üç günlük sabileri sütten kesiyorsa

Yırtıcılar ceylanlara musallat olmuşsa

Fırtınalar dağları deviriyorsa

Kan gövdeyi götürüyorsa

...

Yutkunmaksa karımıza düşen

En basitinden kaybetmişsek

Bakışların umut vermiyorsa da eyvallah

Nasip değil der geçeriz evellallah

Karalar içinde bir bahar menekşesiysen hala

Ve her bakışında kan revan bir hançer

Ve gözlerinle beraber

'imkan(sızınım) ben senin ulan' diye fısıldıyorsan kulağıma

ve "kıyamete dek' diye ekliyorsan

Ve susuyorsan ve yıllar yılı hala dönüp ardına bakmıyorsan

Kızmam kaderime billah

Ama bil!

feryadım içinde bin bela

mizana değin sana mamendi bela!