Markiz'e Mektuplar / 1
- Bakma, utanıyorum -
Markiz, bu satırları senden çok uzaklarda
Aldığım her nefese kurulmuş tuzaklarda
Sesindeki hülyaya dalarak yazıyorum
Kendimle yapayalnız kalarak yazıyorum.
Kurumuş bir mürekkep ve geceyken şahidim
Cevabı bilinmez bir bilmeceyken şahidim
Sararmış bahçeleri isminle sulayarak
Yıldızlı gökyüzünü siyaha bulayarak
Ve güneşi semadan silerek yazıyorum
Karanlığın sonunu bilerek yazıyorum.
Markiz, sen güne küsüp sabahı karalarken
Bulutları ağlatıp yağmuru yaralarken
Kaç bebek gülümsedi lanetlediğin güne
Kaç âşık göçer oldu sesindeki sürgüne.
Bilsen kime gün oldu yeni ayın on dördü
Bilsen senden uzakta âşıklar neler gördü.
Bir tek sen göremedin ne düşler kurduğumu
Rüzgâra karşı gelip önünde durduğumu.
Keşke görseydin markiz, eriyip bittiğimi
Nereden gelip sonra nereye gittiğimi.
Kırılmış yüreğimi nasıl yorduklarını
Görmediğim düşlerde seni sorduklarını
Anlatabilmek için koşar adım yürürken
Örselenmiş aşkımı gölgem gibi sürürken
Avuçlarımda kalmış üç beş akçeyi sayıp
İntihara meyilli bir yıldız gibi kayıp
Huzurunda diz çöküp elaman dileyişim
Attığım her adıma son adımım deyişim
Gözlerinde can bulan sönmüş bir fer içindi
Süzülen gözyaşlarım bir nilüfer içindi.
Ama artık içime akma, utanıyorum
Islanmış gözlerime bakma, utanıyorum.
Keşke görseydin Markiz, neden kavrulduğumu
Nefesinin yeliyle nasıl savrulduğumu.
Görseydin, aşikâra dönecekti tüm gizler
Belki diz çökecekti önümüzde denizler.
Görseydin, sevdam için her zorluğa katlanıp
Uykusuz geceleri yalnız seninle anıp
Gözlerimdeki yaşla can verip bir meleğe
Bir isim koyacaktım tuttuğum son dileğe.
Ama artık yıldızlar sıkılmak üzeredir
Yorgun bir kale suru yıkılmak üzeredir.
Bense pulsuz bir zarfken, eksiğini unutup
Adressiz bir kapıyı nasıl ararsa mektup
İşte öyle yanılmış ve öyle yenilmişim
Ardımda bıraktığım her günü kâr bilmişim.
Şimdi yazdığım her şey isminden kalıntıyken
Bu kalem ve bu kâğıt bir düşten alıntıyken
Bil ki deniz ve umman gözümde bir kaşıktır
Bil ki kor olmuş yürek hâlâ sana âşıktır.
Ama sen ışıkları yakma, utanıyorum
Islanmış gözlerime bakma, utanıyorum.