M/artı Çığlığı Değer

Gün belirsizliği başlarken

Evvel umudu uyanır insanın

Gülen yüzün değdiğinde suya

Bir anda çarpar gerçeklik

Odağında bilinmezlik

Gün telaşı vurgunu

İsteksiz adımlarında

Geç saatlerden kalma sızı

Atlamış vapura Üsküdar ve ardı

İki durak arasında aheste martılar

Sonrası Beşiktaş dediğin karşı

Nereye yürüyor bu telaş hızlı ayaklar

Hayat hep akıyor

Yük İstanbul'un sırtlarında

Dev koliler

Kimi yatarak

Kimi dik bakışlarla

Yutuyor insanları

İstanbul şiir aylak bir deklanşörde

Ama İstanbul şehir aynı zamanda

Çalışmalıyım ağırlığıyla omuzlarda

İki boyutta insan

Diğer boyutta tarifsiz çekimleyen gizem

Yok kardeşim yok

Milyonu dökenleri insafı

Toplamaya duranın sabrı

Bir tık ertesine gerilmiş sinirler

En ufak hataya fırlayacakmış gibi duruyor

Öfkenin yüzde beşinde şiddet

Hani sevgiye inanmasam aşka tutuşan ellerde

Yaşamak zor zanaat bu bıçkı dişli şehirde

Sonra bir görü

Tutuyor aklımın ucundan

Fedakar ellerde evlere taşınan mutluluk

Gün ağardığında aynı telaş

Akşamda aynı huzur

Ç/alışmak dedikleri buysa

Rakım tabelası altında

Uyanışını b/ekler İstanbul