Martıların Kemik Sızısı

Cehennemin gıcırdayan kapılarının ardı,

bir mezarlık dolusu ölü yüreğine tüm adımlarım.

Biliyorum

göğsümdeki hastalığın virüsü sen olacaksın.

Ağrılarımı dindirmek için her defasında,

bana bir kutu intihar yutturacaksın.

Genç kızlığımın terini ellerinle kıracaksın.

Aşk ve ölüm arasındaki o ince çizgide

beni bir kukla gibi oynatacaksın!

Biliyorum...

Ve hâlâ, gramofonunda çalan kırık bir plağım.

Dönüp duruyorum kendi etrafımda öylece.

Bir tarih kitabının sayfalarını karıştırır gibi

Dikkatle bakıyorum gözlerinin içine;

Başka bir yüzyılda da olsa, sevdin mi beni hiç?

Geçip giden zaman değil, sensin ihtiyarlığımı tezgâhlayan.

Daha otuzuma varmadan, ölüme nasıl da yaklaşmışım!

Dizlerim çökertilmiş bir örgüt;

Tenim etrafı kırışıklıklarla sarılı bir vatan haini.

Ve hâlâ hasretle bakıyorum sana

kelepçelenip götürülürken

memleketime bakar gibi...

Dudaklarından yağmaya başlayan her sözün altında

sırılsıklam oluyorum;

üstüm başım hep yalan...

Ve artık ne zaman yağmur yağsa

masalların gerçek olmadığına inanıyorum.

Hatırla.

Neşter ellerin değerken saçlarıma,

Öyle bir çığlık atmıştım ki İstanbul'a karşı;

Martılar hep benden bahsetmişti o günden sonra.

Susmalarını istedin.

Koca denizi bir halı gibi çekiverdin

onların ayakları altından

Ya düştüler ya göçtüler.

Bugün bu kentte kuraklık varsa;

Yine senin yüzünden.

Biliyorum

Sana âşık olmak

idam ipini kendi ellerimle boynuma dolayıp fiyonk yapmaktı

Sehpayı pencereye yaklaştırıp yolunu gözlemek

ve evimden içeri girdiğinde, ölmek.

Biliyorum...

Ve martıların kemikleri sızlarken,

ne yazık ki seni seviyorum!