Masa

Göz kapaklarını masaya serdi

Gece boyunca gördüğü rüyaları

Bir mendile sarıp koydu yanına

Solmuş bir çocuk kahkahasını

Saksı dibinde unutulmuş bir yalnızlığı

Birdenbire gelen korkuyu, ardından gelen sessizliği

Bir kutu eski düğmeyle birlikte masaya koydu

Fırında kalmış kek kokusunu

Açılmamış bir zarfın içine gizledi

Ve onu da koydu masaya

Cam kenarından giren sabah serinliğini

Babasından kalan saatin tik taklarını

Üstü çizilmiş ajanda sayfalarını koydu

Gözlerini koydu

Uzun uzun bakarak

Bir vakitler ağladığı aynayı koydu

İçinde kurumuş mürekkep olan kalemle

Yarım kalmış bir cümleyi çizdi havaya

Sonra onu da masaya koydu

Ne beklediğini bilmediği saatleri

Telefonun çalmadığı günleri

Kırık bir şemsiyeyi

Sol eliyle tuttuğu hayalleri

Yarısını unuttuğu bir melodiyi

Bir boşluğu

Bir boşluğu daha

Katlayarak koydu masaya

Masaya bir de suskunluğu koydu

Öyle ağırdı ki o suskunluk

Masa bir an sendeledi

Ama ses etmedi

Kadın devam etti

Bir mevsimi koydu

Bir gidişi koydu

Ve en son

Kendini koydu

Çekinmeden, saklamadan

Ne bir çatlak verdi

Ne bir çizik

Olduğu gibi kaldı masa

Kendine konan her şeyi

İçine aldı

Not:Edip Cansever’in “Masa”sına selamla yazıldı.

Bu kez bir kadın bıraktı her şeyini o masaya:

Anılarını, suskunluklarını, yarım kalanları…

Ve masa, hepsini sessizce kabul etti.