Maskeli Hayatlarda Şizofren Sayıklamalar
kül rengi bir yüzü basarken bağrına/
zamansız ölür içinde bir şeyler
...
(şiirin hikayesi)
ilk söz;
başkasına ait olanı sığdırıp yaşantına
alnından öpemezsin hayatı
tacını alıp bir ilahın kuklaya çeviremezsin
dalgaların çırpınışında kanatsız duramaz
daralırsın sıradanlığın hakimiyetinde
gözden düştüğünde kalkamayacağını bilirsin
sözlerinden dökülme melisin
anlamak bilmek değildir her zaman
maskeli yüzlerde şizofren sayıklamalar dır dışarıda görünen
oysa
hiç bir halt yoktur görünende
görünmeyenin özündedir hadise
fazlasını bilmen bilmek olsaydı gerçekte
her şey çözülür, sıkılırdın mütemadiyen
aklın dur dese de
dışarıda bir şey yoktur
ihtişamlı görüntüler eşittir boşluklar gibi...
işte
beni kendi gölgemde yakalamalısın sevgilim
kandırmadan kendini
kategorize etmeden bildiklerini
kaçamadığım tenhada düşürüp tuzağa
yapış malısın yakama
( sözsel sağanakta savrulman olasıdır yoksa)
ağlamalıyım ilk kapanıp dizlerimin üzerine
gözlerinin içine bakıp meydan okumalıyım sonra
çözülmeli dilim yavaş yavaş aşk sorgusunda
ecel pusuya yattığında
aksamlı cümleleri doldurup kınına
girmeliyim meşkin koynuna
sen kalmalısın his çarpmasında
ben
her yönümü bulamadığımda kaybolup
sen yanımda bulunmalıyım tekrar
geceye karışmalı
sevda olmalı aşk olmalı
lavanta kokulu
akşamın vuslat yükü ayazında
gömmeliyim başımı omuzlarına
mağrur bir baş kaldırış sonrası
ay ışığını takıp tenime
bildiklerimden geçip
var malıyım anladığıma
son sözse
acıya saplanmak değildi özgürlük
tek hamle filin mat edişiyse veziri
sen kendinde kalıyorsun infialde
bense ona yaslanan gölgede
***